proposta de traballo "10 strategies of manipulation by the media, Noam Chomsky"

www.siasat.pk

renowned critic and MIT linguist Noam Chomsky, one of the classic voices of intellectual dissent in the last decade, has compiled a list of the ten most common and effective strategies resorted to by the agendas “hidden” to establish a manipulation of the population through the media. Historically, media have proven highly efficient to mold public opinion. Thanks to media paraphernalia and propaganda, they have been created or destroyed social movements, justified wars, tempered financial crisis, spurred on some other ideological currents, and even created the phenomenon of media as producers of reality within the collective psyche. But how to detect the most common strategies for understanding these psychosocial tools which, surely, affect our lives deeply? Fortunately, Chomsky has been given the task of synthesizing and expose these practices, some more obvious and more sophisticated, but apparently all equally effective and, from a certain point of view, demeaning.

1. the strategy of distraction

the primary element of social control is the strategy of distraction which is to divert public attention from important issues and changes determined by the political and economic elites, by the technique of flood or flooding continuous distractions and insignificant information. Distraction strategy is also essential to prevent the public interest in the essential knowledge in the area of the science, economics, psychology, neurobiology and cybernetics.

“maintaining public attention diverted away from the real social problems, captivated by matters of no real importance. Keep the public busy, busy, busy, no time to think, back to farm and other animals” (Silent Weapons for Quiet War)

2. create problems, then offer solutions

this is also called “problem – reaction – solution”. They create a problem, a “situation” referred to cause some reaction in the audience, so this is the principal of the steps that you want to accept. For example: let it unfold and intensify urban violence, or arrange for bloody attacks in order that the public is the applicant’s security laws and policies to the detriment of freedom. Or: create an economic crisis to accept as a necessary evil retreat of social rights and the dismantling of public services.

3. the gradual strategy

acceptance to an unacceptable degree, just apply it gradually for consecutive years. That is how their radically new socioeconomic conditions (neoliberalism) were imposed during the 1980s and 1990s: the minimal state, privatization, precariousness, flexibility, massive unemployment, wages; they do not guarantee a decent income; so many changes that would have brought about a revolution if they had been applied once.

theinternationalcoalition.blogspot.com

4. the strategy of deferring

Another way to accept an unpopular decision is to present it as “painful and necessary”, gaining public acceptance, at the time for future application. It is easier to accept that a future sacrifice of immediate slaughter. First, because the effort is not used immediately. Then, because the public, masses, is always the tendency to expect naively that “everything will be better tomorrow” and that the sacrifice required may be avoided. This gives the public more time to get used to the idea of change and accept it with resignation when the time comes.

5. go to the public as a little child

most of the advertising to the general public uses speech, argument, people and particularly children’s intonation, often close to weakness, as if the viewer were a little child or a mentally deficient. The harder one tries to deceive the viewer look, the more it tends to adopt an infantilising tone.

“if one goes to a person as if she had the age of 12 years or less, then, because of suggestion, she tends with a certain probability that a response or reaction also devoid of a critical sense as a person 12 years or younger” (Silent Weapons for Quiet War)

6. use the emotional side more than the reflection

making use of the emotional aspect is a classic technique for causing a short circuit on rational analysis, and finally to the critical sense of the individual. Furthermore, the use of emotional registers to open the door to the unconscious for implantation or grafting ideas, desires, fears and anxieties, compulsions, or induce behaviors, …

7. keep the public in ignorance and mediocrity

making the public incapable of understanding the technologies and methods used to control and enslavement. “The quality of education given to the lower social classes must be the poor and mediocre as possible so that the gap of ignorance it plans among the lower classes and upper classes is and remains impossible to attain for the lower classes (See Silent Weapons for Quiet War).

athenianvoice.wordpress.com

8. to encourage the public to be complacent with mediocrity

promote the public to believe the fact that it is fashionable to be stupid, vulgar, and uneducated …

9. self-blaming strengthening

let individuals blame for their misfortune, because of the failure of their intelligence, their abilities, or their efforts. So, instead of rebelling against the economic system, the individual feeling of guilt creates depression, one of whose effects is to inhibit action. And, without action, there is no revolution!

10. getting to know individuals better than they know themselves

over the past 50 years, accelerated advances of science have generated a growing gap between public knowledge and that owned and operated by dominant elites. Thanks to biology, neurobiology and applied psychology, the “system” has enjoyed a sophisticated understanding of human beings, both physically and psychologically. The system has gotten better acquainted with the common man more than he knows himself. This means that, in most cases, the system exerts greater control and great power over individuals, greater than that of individuals about themselves.

excerptos de Jameson (06): sobre política no mundo contemporáneo

laporongoteca.blogspot.com

polo que atinxe a ‘o político’, calquera definición simplificadora ou que lle confira unha única función é peor que enganosa, é paralizante. Somos, despois de todo, seres fragmentados, vivindo simultaneamente en parcelamentos da realidade separados; en cada un deles é posible un certo tipo de política, e se temos enerxía abondo, sería desexable encarrilar todas esas formas de actividade política simultaneamente. Polo tanto, a cuestión ‘metafísica’: que é a política – a toma do poder? tomar as rúas? organizarse? falar de socialismo? resistir a xerarquía e a autoridade? manifestarse a favor do desarmamento ou tentar salvar a túa veciñanza? combater o concello? – esta cuestión só paga a pena cando nos leva á enumeración de todas as posibles opcións, e non cando nos tenta a seguir a miraxe dunha idea estratéxica grandiosa e única. Inda así, temos que falar de cada unha desas formas de intervención política por separado, para que haxa unha confusión suprema que evitar: a saber, a idea errónea de que cando se delinea modestamente unha certa forma de actividade política – como aquela na que se poden involucrar os intelectuais na universidade – este ‘programa’ suxestionaría un certo tipo de intervención política no ensino da literatura. Quería dicir que isto era todo o que deberiamos facer sempre.

Diacritics, v. 12 Fall 1982, p. 75.

entrevista con Leonard Green, Jonathan Culler, e Richard Klein

diegonietoicesi.wordpress.com

como gran narrativa, o marxismo compensa o feito de que, como individuos biolóxicos, a duración das nosas vidas non se corresponde a ritmos históricos. Os movementos históricos máis amplos son sempre sorprendentes e inesperados, e, sen embargo, contemplados desde unha perspectiva sistémica máis ampla, volven facer sentido a partir do que sabemos da maneira en que funciona a historia do capitalismo. Estou convencido de esta nova forma de capitalismo posmoderna e global se deberá a unha nova lóxica de clase, pero isto inda non ten emerxido completamente porque o traballo inda non se reconstituíu a escala global, e por iso hai unha crise en relación ao que son clases e conciencia de clase. Está moi claro que a capacidade de actuar desde a esquerda non é inherente a esas vellas formas pero a narración marxista asegúranos que algunha forma de capacidade de actuar se reconstituirá e ese é o sentido no que inda me atopo comprometido coa lóxica marxista.

Marxism Today, September 1990, p. 30

“aferrarse aos danos: unha conversa con Stuart Hall”

excerptos de Jameson (05): diversidade cultural vs. diferenza, e acción colectiva

www.class.ufl.edu

sen dúbida, o que se experimenta e se constrúe ideoloxicamente, como a liberdade, non ten porque ser para nada liberdade. Pero si que conduce a unha sensación de diferenza. É como se a era da produción en masa e a cultura de masas tiveran xa xerado, non estandarización, mais unha proliferación de diferenza, de outredade. As corporacións xa non fan publicidade para un público masivo. Agora diríxense a obxectivos concretos – concéntranse nas sutís diferenzas entre diferentes grupos de consumidores, explotando a fragmentación cultural. Obviamente, precísase acadar certo nivel de masificación antes de que isto sexa posible. Esta é a diferenza despois da masificación, en vez do vello estilo do individualismo do dezanove; e a diferenza que sorprende a xente sobre o posmodernismo é a súa colectivización, anonimato, e calidade sistémica … Hai un problema lingüístico con este concepto da diferenza. A conceptualización de diferenza non tería sido posible en situacións de diferenza real. Nun sistema imperial, onde os pobos colonizados son real e radicalmente distintos dos seus señores metropolitanos, non hai gran mérito político en afirmar esas diferenzas. O concepto político e cultural de diferenza baséase, paradoxalmente, na conquista dunha certa igualdade e identidade nos subgrupos sociais. Non tería sido posible ata o momento onde houbo menos diferenza … A estandarización, novamente, é algo tanto malo como bo. E fai que me pregunte cantas ilusións están presentes cando, incluso se a lóxica do sistema é a diferenciación, ao producir diferenza se produce unha nova forma de estandarización. En efecto, toda a lóxica do posmodernismo é esa: un novo xeito de ver a identidade como diferenza, o que non teriamos sido quen de pensar ou expresar moi ben nun período anterior … O aspecto politicamente positivo sobre o que se foi describindo é o feito de que os subgrupos teñen sido quen de acadar unha certa existencia colectiva que non tiñan realmente con anterioridade. Isto encaixa claramente nunha caste de comunicación cultural por parte das industrias que agora teñen un novo submercado e producen novos produtos para el. Pero o asunto crucial non serían eses emblemas de diferenza cultural, sería o feito da colectividade.

Marxism Today, setembro 1990, p. 30

“aferrarse aos danos: unha conversa con Stuart Hall”

internacionalsur.blogspot.com

sempre insisto nunha terceira posibilidade alén do vello ego burgués e o suxeito esquizofrénico da nosa organización en sociedade hoxe en día: un suxeito colectivo, decentrado pero non esquizofrénico. Emerxe en certas formas de narración que se poden atopar na literatura do terceiro mundo, en literatura testemuñal, en chismes e rumores, … É un xeito de contar que nin é persoal no sentido modernista, nin despersonalizado no sentido patolóxico do texto esquizofrénico. Está decentrado posto que as historias que contas alí como suxeito individual non che pertencen xa que non as controlas do xeito que faría o suxeito mestre do modernismo. Pero non é que simplemente as sufras coma no illamento esquizofrénico do suxeito do primeiro mundo de hoxe en día.

FlashArt, #131, decembro 1986 – xaneiro 1987, pp. 70-71

entrevista con Fredric Jameson por Anders Stephanson

excerptos de Jameson (04): sobre marxismo e outros códigos interpretativos

www.flickr.com

creo sería un erro defender o lugar do marxismo no sistema universitario americano sobre a base da tolerancia e o pluralismo liberais (por outro lado admirables). Hai unha xustificación moito máis poderosa que esta para o papel intelectual do marxismo, e ten que ver co que ten sido denominado reificación; a saber, a maior especialización e fragmentación das disciplinas. Moitos intelectuais deploran este desenvolvemento irreversible, mediante o que segmentos cada vez menores da realidade mudan nas provincias de códigos especializados ou linguaxes privadas (dos cales a xerga e o léxico nin sequera son quizás tan prohibitivos como a sedimentación en cada un deles de tradicións disciplinarias voluminosas – tanto textos chave como unha historia de problemas chave – que ningún leigo ten tempo de aprender ben). A ‘solución’ académica establecida a esta crise ten sido, baixo sexa cal sexa o slogan, a noción de programas ‘interdisciplinarios’, dos que os resultados teñen sido, ata o de agora, una notable decepción. En contraposición a isto, creo que é crucial insistir no feito que o marxismo é a única filosofía viva hoxe cunha concepción da unidade de coñecemento e a unificación de campos ‘disciplinarios’ que transcende as antigas divisións en departamentos e institucións e restaura a noción dun obxecto universal de estudo subxacente ás pescudas aparentemente diferenciadas no económico, o político, o cultural, o psicanalítico, … Esta non é unha opinión dogmática senón simplemente un feito empírico.

Diacritics, v. 12, Fall 1982, p. 89.

entrevista con Leonard Green, Jonathan Culler, e Richard Klein

mielylangostas.blogspot.com

todos, desde os distintos lugares que ocupamos na sociedade, e o tipo de cousas que sabemos, facemos interpretacións distintas. E temos códigos e métodos diferentes cos que facelo. O menos interesante que se pode facer nunha disputa é decidir que unha interpretación é correcta e a outra errada … Unha vez que un recibe interpretacións flamantes en base a algún tipo de texto, a continuación o máis interesante é investigar as zonas de validez destas interpretacións distintas. Ningunha interpretación obtida deste xeito pode ser completamente errada. Algo no texto debe ter posibilitado incluso a lectura máis aberrante que se poida imaxinar. Por conseguinte, hai unha zona local de validez que se pode atribuír a esa lectura. A miña pregunta ten que ver coa coordinación de todas esas lecturas e de ver finalmente como se conxuntan. Desde o meu punto de vista tamén hai horizontes implicados en cada lectura; hai abanos de validez na interpretación máis e máis amplos. Posto que o que é ao final concreto é a vida en sociedade da xente e a súa visión da vida colectiva, esas preguntas sobre o social e a clase son, dalgún xeito, as definitivas. En realidade non teño que defender esa posición con moita violencia; todo o que teño que facer é sinalar que a maioría de interpretacións deixan fóra eses niveis, inda que sempre hai moitas outras cousas que sempre se interpoñen. Se certas castes de cuestións sociais non son xeralmente cuestionadas nas interpretacións, entón cando menos é minimamente válido insistir que logo de acabar co resto de asuntos – os teus asuntos freudianos e existenciais – poderías desexar examinar finalmente a cuestión da túa clase social, posto que ninguén semella facer iso. Polo tanto, iso pesa na xerarquía desas interpretacións. O máis interesante é ver o que son todas as interpretacións, e logo ver como se poden conxuntar, o que é bastante distinto de rebaterlle á xente.

Semeia, #59, 1992, pp. 233-234.

unha conversa con Fredric Jameson

excerptos de Jameson (03): sobre ideoloxía e utopía

www.filmlinc.com

a ‘crise do marxismo’ non é, deste xeito, unha cuestión de perda ou descrédito dos seus instrumentos de análise e do seu poder único de explicación; é máis ben unha cuestión de crise na ideoloxía marxista, unha crise no propio concepto utópico do que debería ser unha sociedade radicalmente diferente e da natureza das novas relacións sociais que poderían imaxinarse en dito sistema. Este é o esforzo polo cal teño reservado o termo ‘utópico’, non no sentido orixinal de desprestixio que lle deron Marx e Engels, mais no sentido dun esforzo propiamente marxiano por debater formas alternativas de vida social – algo que se está a facer con moito máis vigor entre feministas ou no movemento ecoloxista que entre nós; entre outras cousas a causa dun excesivo nerviosismo sobre o ‘socialismo realmente existente’ e unha excesiva intimidación da industria do Gulag e o posmarxismo en xeral.

Diacritics, v. 12, Fall 1982, p. 85.

entrevista con Leonard Green, Jonathan Culler, e Richard Klein

lacomunidad.elpais.com

os temas de interpretación de clase vs. validez universal son inevitablemente os que teñen que ver coa oposición entre ideoloxía e utopía – é dicir, como un texto que está mutilado e deformado e ten marcas e trazas desagradables da súa propia clase e xénero e raza e outros tipos de condicionantes – como un texto así pode entón conter un atractivo utópico. E creo que a resposta é que un texto pode ser tanto ideolóxico como utópico, e a nosa tarefa é chegar a entender como se desenvolve a dialéctica nestas instancias concretas … O misterio de cómo funciona a clase ten que ver … non só coa ideoloxía e a utopía senón co xeito en que a ideoloxía ten que ser utópica. O misterio radica en que o é por medio desta retórica a miúdo espuria, hipócrita, de fronte popular e que aspira a ser universal que un grupo tenta facer aliados servíndose das outras clases e asegurarse o poder para si mesmo. Por medio da retórica transmítense visións utópicas auténticas. Porque sexa cal sexa o grupo e sexa o que sexa o que signifique o seu papel último para a xente en realidade, a propia demanda de universalidade é en si mesma unha cuestión utópica. Habermas describiu as revolucións francesa e americana en termos de promesas incumpridas – é dicir, que son cheques que ninguén cobrou. Un non debe perder ningunha faceta deste misterio; é dicir, un non debe permitir que a desmitificación do asunto vaia a parar nun simple desprestixio e a transformación destas visións en simple retórica, no mal sentido. Pola outra banda, un non debe pasar por alto todos os motivos sociolóxicos concretos, porque entón zarpa cara o xeito máis baleiro e idealista de utopismo visionario.

Semeia, #59, 1992, pp. 228 – 229.

entrevista con Leonard Green, Jonathan Culler, e Richard Klein

excerptos de Jameson (02): o posmodernismo

hmonghot.com

ao falar de posmodernismo, é moi importante preguntar que eran exactamente ‘modernismo clásico’ e ‘alto modernismo’. Tenme resultado útil explorar a idea de que o modernismo era unha resposta á modernización en occidente desde, digamos, a última metade do s. XIX ata a Segunda Guerra Mundial. Era unha resposta ante unha modernización incompleta na que os propios enclaves e forzas modernizadas inda traballan no contexto das anteriores clases sociais, antigos usos agrícolas e, nalgunhas partes de Europa, incluso os antigos estratos aristocráticos, dos que finalmente se desfixo a Segunda Guerra Mundial. Polo tanto, a diferenza real entre posmodernismo e modernismo é que o posmodernismo é unha situación de modernización que tende a ser completa e na que as rémoras do pasado teñen sido eliminadas. … O modernismo, coa súa defensa da autonomía da arte e a súa ideoloxía da xenialidade, por por dous exemplos, inda reflectía unha situación na que había posibilidades emprendedoras seguras. Algunhas formas culturais de oposición ou crítica so emerxen cando a economía inda non está demasiado estandarizada e hai inda espazo tanto para o emprendemento individual como para os axentes correspondentes a nivel cultural … Ese é moito menos o caso agora. Estamos nun período no que hai unha colectivización xenuína das vidas da xente a cada extremo do espectro social e económico: as grandes corporacións multinacionais, por unha banda, e a colectivización dos grupos de oposición, pola outra. Por tanto, por exemplo, xa non existe o gran concepto americano do ‘rebelde solitario’ que reta a sociedade. Xa non quedan rebeldes solitarios porque todos están organizados dun ou doutro xeito. Teñen listas de correo, teñen as súas sociedades de rebeldes solitarios. Iso, en si mesmo, marca a diferenza no xeito no que se percibe a produción cultural e na autonomía relativa e a calidade sistemática deste xeito de ser atesourado polo económico en vez de ser producido na súa contra.

www.ultimahoranoticias.es

Marxism Today, September 1990, pp. 28-29.

“aferrarse aos danos: unha conversa con Stuart Hall”

o meu concepto de posmodernismo non é así algo monolítico, mais permite avaliacións doutras correntes dentro deste sistema – que non se poden medir a non ser que un saiba o que é o sistema … Desexo propor unha visión dialéctica na que nin vemos o posmodernismo como inmoral, frívolo ou censurable a causa da súa carencia de seriedade, nin tan bo como no sentido laudatorio e ‘McLuhanista’ da emerxencia dunha utopía nova e marabillosa.

FlashArt, #131, decembro 1986/ xaneiro 1987, p. 70

entrevista con Fredric Jameson de Anders Stephanson.

excerptos de Jameson (01): sobre crítica marxista e estudos universitarios

www.lucadelbaldo.com

os estudos (marxistas) de textos ‘clásicos’ deben ser considerados – por usarmos o frutífero concepto althusseriano – unha intervención no ensino universitario estándar do que se denomina ‘canon’. Polo tanto, neste punto, a cuestión lévanos ao problema máis xeral dunha pedagoxía marxista. E aquí gustaríame esbozar unha posición en termos de algo así coma unha norma práctica dobre, xa que a este respecto tendo a distinguir ben entre as funcións dun ensino para universitarios e outras para graduados … ao traballar con universitarios non se afronta realmente o “texto”; o obxecto esencial de traballo é a interpretación do texto, e é en relación a interpretacións que debe xirar a loita pedagóxica no ensino. O presuposto aquí é que os estudantes – como lectores máis inocentes e irreflexivos (cousa que somos o resto a maioría do tempo) – nunca afrontan un texto en toda a súa frescura material; máis ben, chegan a el con toda unha serie de esquemas interpretativos adquiridos e sancionados polo seu medio cultural de xeito previo; dos que non son conscientes, e mediante os que len os textos que lles son propostos. Este non é un asunto propiamente individual, e non é demasiado importante se se localizan tales estereotipos interpretativos na mente do estudante, na atmosfera cultural ou no propio texto, coma un sedimentación das súas lecturas previas e as súas interpretacións institucionais acumuladas: a tarefa é facer visibles esas interpretacións, coma obxecto, coma obstáculo máis que transparencia, e mediante iso promover a autoconciencia do estudante coma  forza operativa de semellantes esquemas involuntarios, que a nosa tradición chama ideoloxías. Polo tanto, a primeira vez dun estudante cun clásico – con Corazón de Escuridade, Jane Austen, Vonnegut, ou Hemingway – nunca será realmente contacto co propio obxecto sen mediación, senón só unha miraxe de contacto, cuxo final de percorrido resulta ser unha gama completa de opcións interpretativas, dende a existencialista (o absurdo da condición humana), pasando pola crítica baseada en mitos ou arquetipos e a súa variante máis psicolóxica (a integración do Eu) ata chegar á ética (eleccións e valores, a madureza do protagonista, a aprendizaxe de deus e o mal). Todas estas ideoloxías liberais (evidentemente non esgotan a listaxe) atopan a súa utilidade funcional na represión do social e do histórico, e na perpetuación dunha certa visión atemporal e ahistórica da vida humana e das relacións sociais. Facerlles fronte é, por conseguinte, un acto político de certa produtividade.

Diacritics, vol. 12; outono 1982, pp. 72-73.

Entrevista con Leonard Green, Jonathan Culler, e Richard Klein

escritoynopublicado.blogspot.com

con universitarios, e no sentido en que se está a usar a idea de liberación, o propósito é devolver á actividade de interpretación cultural propiamente dita algo da súa urxencia, e que non sexa un lugar seguro senón un lugar onde se desenvolve a loita humana. Tamén mostrar que algunhas das outras castes de interpretación nas aulas en efecto serven para esconder as cousas e harmonizar onde a harmonía é imposible. A ese nivel desexaría que a loita crítica fose máis moralizante e tomase unha postura combativa tentando devolver aos textos a presenza na loita social, algúns dos cales serían agora sumamente elitistas. Se o que dicimos é verdade, entón habería que atopar a loita de clases nos segmentos máis puros de Mallarme. E, en efecto, un iso pode facerse; Mallarme reflexionou explicitamente sobre a relación entre linguaxe e cartos e estaba moi interesado na loita de clases. Pero reincorporar esas cousas é algo moi liberador, porque volve reintegrarte á realidade e á túa propia situación.

Semeia, #59, 1992, p. 235

unha conversa con Fredric Jameson