 |
| trafegando ronseis |
Sometime after
he said the word pause, I went mad
and landed in the hospital. He did not say I
don’t ever want to see you again or It’s
over, but after thirty years of marriage pause was enough to turn me into a
lunatic whose thoughts burst, ricocheted, and careened into one another like
popcorn kernels in a microwave bag. I made this sorry observation as I lay on
my bed in the South Unit, so heavy with Haldol I hated to move. The nasty
rhythmical voices had grown softer, but they hadn’t disappeared, and when I
closed my eyes I saw cartoon characters racing across pink hills and
disappearing into blue forests. In the end, Dr. P. diagnosed me with Brief
Psychotic Disorder, also known as Brief Reactive Psychosis, which means that
you are genuinely crazy but not for long. If it goes on for more than one
month, you need another label. Apparently, there’s often a trigger or, in
psychiatric parlance, “a stressor,” for this particular form of derangement. In
my case, it was Boris or, rather, the fact that there was no Boris, that Boris
having his pause. They kept me locked up for a week and a half, and then they
let me go. I was an outpatient for a while before I found Dr. S., with her low
musical voice, restrained smile, and goodear for poetry. She propped me up –
still props me up, in fact.
The Summer
without Men: A Novel
Siri Hustvedt
2011
traducida ao galego por Alejandro Tobar e corrixida por Benxamín Constante e Isabel
Soto e publicada como
O verán sen
homes
Hugin e Munin, 2016
 |
| siri hustvedt i.blogs.es |
Pouco tempo
despois de que el dixese a palabra "pausa", toleei e fun directa para
o hospital. Non dixo "Non quero volver a verte máis" ou
"Acabouse", pero tras trinta anos de casados, esa "pausa"
abondou para me converter nunha lunática coa cabeza a piques de estourar, coas
matinacións a rebotar e a bater entre si coma flocos de millo que choutan na
bolsa dentro do microondas. Concibín esta lamentable observación namentres
xacía na miña cama do Pavillón Sur, tan saturada de antipsicóticos Haldol que
apenas me daba movido. As repulsivas e compasadas voces foran esmorecendo, mais
non desapareceran de vez, e cando pechaba os ollos vía personaxes de debuxos
animados que avanzaban á carreira por cuíñas rosas para deseguido desaparecer
entre bosques azuis. Ao cabo, o doutor P. diagnosticoume un Trastorno Psicótico
Transitorio, coñecido tamén como Psicose Reactiva Transitoria, o cal significa
que a tolemia é real, por máis que temporal. No caso de que o trastorno dura
máis dun mes, cómpre buscarlle unha nova etiqueta. Seica existe un aliciente –na
xerga psiquiátrica, un “factor de estrés” – que dispara este tipo de psicoses. No
meu caso desencadeouna Boris, ou máis ben a falla de Boris, quen quixera facer
a súa pausa. Encerráronme por espazo dunha semana e media e a continuación deixáronme
marchar. Mantiven o status de paciente externa durante algún tempo, antes de
dar coa doutora S., coa súa voz avelaíña e melodiosa, co seu lene sorriso e o
seu bo oído para a poesía. Ela deume azos; de feito, segue a darmos.
