porca terra

"The earth shows up those of value and those who are good for nothing." A peasant judgement quoted by Jean Pierre Vernant in Mythe et Pensée Chez les Grecs (vol. 2, Paris 1971)

"The peasantry consists of small agricultural producers who with the help of simple equipement and the labour of their families produce mainly for their on consuption and for the fulfillment of obligations to the holders of political and economic power." Theodor Shanin in Peasants and Peasant Societies. (London, 1976)

PEASANT LIFE is a life commited completely to survival. Perhaps this is the only characteristic fully shared by peasants everywhere. Their implements, their crops, their earth, their masters may be different. But whether they labour within a capitalist society, a feudal one or others which can not be so easily defined, whether they grow rice in Java, wheat in Scandinavia or maize in South America, whatever the differences of climate, religion and social history, the peasantry everywhere can be defined as a class of survivors. For a century and a half now the tenacious ability of peasants to survivors has confounded administrators and theorists. Today it can still be said that the majority in the world are peasants. Yet this fact masks a more significant one. For the first time ever it is possible that the class of survivors may not survive. Within a century there may be no more pesants. In Western Europe, if the plans work out as the economic planners have foreseen, there will be no more peasants within twenty-five years.

Until recently, the peasant economy was always an economy within an economy. This is what has enabled it to survive global transformations of the larger economy -feudal, capitalist, even socialist. With these trasformations the peasant's mode of struggle for survival often altered but the decisive changes were wrought in the methods used for extracting a surplus from him: compulsory labour services, tithes, rents, taxes, sharecropping, interests on loands, production norms, etc.

Unlike any other working and exploited class, the peasantry has always supported itself and this made it, to some degree, a class apart. In so far as it produced the necesary surplus, it was integrated into the historical economic-cultural system. In so far as it supported itself, it was on the frontier of that system. And I think one can say this, even where and when peasants make up the majority of the population.

If one thinks of the hierarchical structure of feudal or Asian societies as being roughly pyramidal, the peasantry were on the base frontier of the triangle. This meant, as with all frontier populations, that the political and social system offered them the minimun of protection. For this they had to look to themselves -within the village community and the extended family. They maintained or developed their own unwritten laws and codes of behaviour, their own rituals and beliefs, their own orally transmitted body of wisdom and knowledge, their own medicine, their own techniques and sometimes their own language. It would be wrong to suppose that all this constituted an independent culture, unaffected by the dominant one and by its economic, social or technical developments.

Pig Earth
John Berger

primeira edición: Writers and Readers, London (1979) & edición para esta tradución: Bloonsbury, London (1999)

 traductor: Xoán Abeleira

Porca terra

Rinoceronte Editora SL (2007)

A terra amosa quen serven pra algo e quen non serven para nada.

Opinión dun labrego citada por  Jean Pierre Vernant en Mythe et Pen

sée chez les Grecs (vol.2, Paris, 1971)

  Os labregos son pequenos produtores agrícolas que, coa axuda duns sinxelos aveños e o labor das súas familias, producen principalmente para o seu propio consumo e para cumpri-las súas obrigas con aquiles que deteñen o poder político e económico.

THEODOR SHANIN, Peasants and peasant societies, Londres, 1976

A vida labrega é unha vida dedicada enteiramente á supervivencia. Se cadra, esa é a única característica que comparten plenamente os labregos de todo o mundo. Os seus aveños, as súas colleitas, a súa terra, os seus amos poden ser diferentes, mais, ora traballen nunha sociedade capitalista, feudal ou calquera outra difícil de definir, ora colleiten arroz en Xava, trigo en Escandinavia ou millo en Latinoamérica, por moi distintos que sexan os seus climas, as súas relixions e as súas historias sociais, os labregos  de todo o mundo poden ser definidos como unha clase de superviventes. Durante o último século e medio, a teimosa habelencia dos labregos para sobreviviren confundiu os administradores e os teóricos. Aínda arestora pode dicirse que a maioría dos habitantes do planeta son labregos. Mais este feito enmascara outro mais significativo, xa que, por vez primeira na hisoria, é posible que a clase dos superviventes non sobreviva.

Quizais dentro dun século xa non existan os labregos. Se os plans se cumpren tal e como os economistas previron, dentro de vinte e cinco anos xa non haberá labregos na Europa Occidental.

Ata hai moi pouco tempo, a economía labrega era unha economía dentro doutra economía. Por iso puido sobrevivir ás transformacións globais desoutra economía maior -feudal, capitalista e mesmo socialista-. Esas transformacións alteraron con frecuencia o modelo de loita pola supervivencia do campesiñado, mais os cambios decisivos déronse nos métodos empregados para quitarlle unha parte do seu: servizos laborais obrigatorios, décimos eclesiásticos, rendas, trabucos, parcerías, xuros sobre os préstamos, normas de producción, etc.

A diferenza de calquera outra clase traballadora e explotada, a labrega sempre se sustentou a si mesma, o cal a converteu, ata certo punto, nunha clase á parte. Na medida en que producía o excedente necesario, a clase labrega integrábase no sistema económico  e cultural dese momento histórico. Na medida en que se sustentaba a si mesma achábase sempre na fronteira dese sistema. E eu coido que se pode afirmar isto mesmo das épocas e dos lugares nos que os labregos conforman a maioría da poboación.

Se imaxinámo-la estrutura xerárquica das sociedades feudais ou asiáticas coma unha estrutura máis ou menos piramidal, o campesiñado estaba na base limítrofe do triángulo. Coma no caso de calquera poboación arraiana, iso significaba que o sistema político e social do momento non lle ofrecía mais ca unha mínima protección. De aí que os labregos tivesen que mirar por si mesmos dentro da súa comunidade e da súa extensa familia. Os labregos mantiñan ou desenvolvían as súas propias leis e as súas propias normas de conduta non escritas, os seus propios rituais e as súas propias crenzas, o seu propio cúmulo de sabedoría e coñecemento transmitido oralmente, a súa propia medicina, as súas propias técnicas e, ás veces, a súa propia lingua. Sería erróneo supoñer que todo iso constituía unha cultura independente, á que non lle afectaban nin a cultura dominante nin os desenvovementos económicos, sociais ou técnicos que se producían nesta.

o retrato de dorian gray, resumo e comentario

culturayanarquismo.blogspot

O retrato de Dorian Gray é unha xoia da literatura clásica, xa que se trata dunha das últimas novelas de terror gótico. O seu título é controvertido polo que envolve no seu interior, xa que  na súa época, no século XIX, levantou moitísimas pelucas empolvadas e faldóns de señores moi remilgados e tamén moi despostas e hipócritas.

E é que Dorian Gray é unha verdadeira crítica á sociedade británica; que se revolcaba na decadencia de luxo.

O Retrato de Dorian Gray trata sobre un aposto xove, con fermosos cabelos dourados e meixelas avermelladas. Un festín para xente como Lord Harry, pecador desmedido, e gran manipulador, que despertará ao xove cos máis pecaminosos pensamentos.

Todo isto ocorre ao principio da novela, cando sir Basil, un pintor marabillado polo seu modelo, está pintando un fermoso cadro de Dorian, do cal, está realmente satisfeito. Na súa pequena terraza, pronto sucederá unha reunión inesperada, e é que Harry aparecerá de imprevisto, e conocerá a Dorian Gray, marabillándose tamén pola súa beleza e pureza.

Cando o retrato estivo terminado, Dorian chegou a envidiar aquel  cadro, que permanecería fermoso e xove, mentres él, debería soportar o paso do tempo.

Sen pensalo, susurra unha horrible maldición que caerá sobre a súa alma, vinculándoo eternamente ao seu retrato.

Cando Dorian se encapricha da xove actriz do teatro de mala morte, empezamos a somerxer realmente no personaxe principal, xa que comezaremos a desentrañar os seus máis baixos instintos, permitíndonos inmiscuirnos en situacións tan íntimas como cando a actriz, cansada e triste polos desaires egoístas do seu galán, decide quitarse a vida, unha noite de soidade.

Máis alá de sentirse culpable, a consciencia de Dorian permanece implacable, avanzando con él a maldade que comeza a manar polos seus ollos e sorrisos aristócratas.

Á súa vez, os ideais de Harry son inculcados por Dorian, xa que , no fondo, o xove terno e inocente que unha vez foi, nunca existiu realmente.

A historia metafórica, chea de símiles e preguntas retóricas, tórnase aditiva e trepidante. Un verdadeiro cúmulo de acción e misterio  abalánzase sobre ti cando o lees.

Esta é unha obra cimbre, sobra a decadencia da beleza, e do fermoso do ser humano, que sempre acabará sendo tan velenoso e perfecto, como un verdadeiro artista.

O final é inmellorable. O retrato é máis importante do que un pode imaxinarse, e por suposto, o desenlace, aínda que é realmente satisfactorio.

venus negra, resumo e comentario

http://www.angelacartersite.co.uk/angelacarter.jpg

Nesta colección extraordinaria e variada de historias viven moitas persoas. Algunhas son persoas reais: Jeanne Duval, musa reacia de Baudelaire, que nunca pediu ser chamada Venus Negra, prendida no aburrimento terminal da paixón do poeta ... Edgar Allan Poe, co rostro do actor tráxico, que mostra en todo o que facemos e pensamos canta razón teñen os seus amigos cando din que "O home que bebe antes do xantar é imposible" ... E Lizzie Borden, deitada na cama nunha noite quente de verán soñando cun parricídio ... Outras personaxes son totalmente imaxinarias, como a prostituta do século XVII que, a pesar de si mesma,  transfórmase entre os indios nunha boa muller e tamén se observa o efecto que teñen as intrusións doutras culturas nos poboados indíxenas que saen, en todos os casos perxudicados ou a nena, criada por lobos, indiferente e estraña, que non tolera a compañía dos seres humanos.

"O neno prodixio das olas" é un neno que aprende francés a partir das receitas dun  libro de cociña que lle empresta o chef , e na apertura e música incidental para o Soño dunha Noite de verán, examínase a natureza ambigua do príncipe, o que causou moitos problemas entre Oberon e Titânia.Tratase de obras de temática variada e con carácter claramente feminista o que fixo deste libro unha auténtica revolución para a época.

O libro foi escrito por Angela Carter e foi publicado na súa versión orixinal en inglés pola editorial "Next Editions" no ano 1980 e foi traducido por Xela Arias en colaboración con Xabier Muguerza Martínez no ano 2001 pola editorial "Xerais Peto".

cara ó faro

“The gruff murmur, irregularly broken by the taking out of pipes and the putting in of pipes which had kept on assuring her, though she could not hear what was said (as she sat in the window which opened on the terrace), that the men were happily talking; this sound, which had lasted now half an hour and had taken its place soothingly in the scale of sounds pressing on top of her, such as the tap of balls upon bats, the sharp, sudden bark now and then, “How’s that? How’s that?” of the children playing cricket, had ceased; so that the monotonous fall of the waves on the beach, which for the most part beat a measured and soothing tattoo to her thoughts and seemed consolingly to repeat over and over again as she sat with the children the words of some old cradle song, murmured by nature, “I am guarding you–I am your support,” but at other times suddenly and unexpectedly, especially when her mind raised itself slightly from the task actually in hand, had no such kindly meaning, but like a ghostly roll of drums remorselessly beat the measure of life, made one think of the destruction of the island and its engulfment in the sea, and warned her whose day had slipped past in one quick doing after another that it was all ephemeral as a rainbow–this sound which had been obscured and concealed under the other sounds suddenly thundered hollow in her ears and made her look up with an impulse of terror.”

To the ligthouse
Virginia Wolf
Hogarth Press, 1927

traducido ao galego por Manuela Palacios e Xabier Castro,

e publicada como

Cara ó faro
Santiago de Compostela: Editorial Sotelo Blanco, 1993

O murmurio fusco, entrecortado polo mete e saca das pipas, víñalle asegurando, aínda que non podía distinguir todo o que se dicía (xa que estaba sentada a carón da ventá), que os homes falaban despreocupados; este murmurio, que duraba desde había media hora e ocupaba un posto livián na escala de sons que penduraban a súa carga sobre ela, tal coma os golpes das pelotas nos bates, o berro illado, repentino e agudo, “¿Cómo vai?¿Como vai?”, dos nenos que xogaban ó críquet, cesara; de xeito que o monótono bater das ondas na praia, que case sempre compasaba de maneira rítmica e tranquilizadora os seus pensamentos e semellaba confortala repetindo unha e outra vez, mentres estaba sentada cos seus fillos, as palabras dunha vella canción de berce cantaruxada pola naturaza: “Estou a coidar de ti, son o teu amparo”, pero outras veces, de xeito súpeto e inagardado, especialmente cando a súa mente se afastaba un pouco da tarefa que tiña entre as mans, non amosaba un significado tan agarimoso, senón que, coma o redobre arcano de tambores, sinalaba sen compaixón a duración da vida, facía pensar na destrucción da illa, afundida no mar, e a advertía, a ela para quen os días pasan bulindo, ás presas dun feito a outro, que todo era efémero coma o arco da vella: este son que estivera agochado e encuberto polos outros ruídos de súpeto estourou nos seus oídos e fixo que erguese a mirada cun impulso de arrepío.

o vixía no centeo, resumo e comentario

O libro narra unha historia de un xoven de dezaseis anos cuxo nome era Holden. Estuda nun colexio chamado Pencey. A escola vota a este rapaz e este decide marchar el só a Nova York.

Cando chega a Nova York se aloxa nun pequeno hotel, e sen desfacer o seu equipaxe decide ir dar unha volta pola cidade de Nova York, pola noite. Recorre a cidade e coñece a unhas rapazas cas cales fala un anaco e segue ca súa ruta por Nova York.

Cando volve a súa habitación, o ascensorista, un home chamado Maurice ofrécelle pasar unha noite cunha prostituta, o cal acepta a proposta do ascensorista, pero as cousas empeoranse e o final resulta apaleado, co cál Holden deprimese aínda máis. O día seguinte Holden sae do hotel e deixa as suas maletas na estación. Queda cunha rapaza chamada Sally Hayes e deciden pasear pola cidade, ir o teatro e así poder coñecerse o un o outro.

A Holden vólvenlle saír mal as cousas , deixando a rapaza moi indignada. Uns días máis tarde queda cun amigo que xa era coñecido da súa infancia, chamado Luce, co que charla cinco minutos e o amigo marcha do bar deixando a Holden só.

Holden o ver que ninguén lle facía caso e o seu estado de ánimo cada vez lle ía a peor, optou por ir de bares e emborracharse , unha vez que o seu estado era pésimo decide ir a súa casa a visitar a súa irmá Phoebe. Holden entra moi silenciosamente na casa para que ninguén o escoite. Vota un anaco falando ca súa irmá, nese momento contoulle os planes que tiña; marcharse da casa e ir vivir a outro lugar onde estivera el só, sen a súa familia. Holden despídese da súa irmá e pasa a noite nunha casa que estaba moi preto da súa dun antigo profesor del.

A maña seguinte, cando Holden partía a outra cidade, atópase ca súa irmá, a cal decide acompañalo, pero el négase, e o fin a familia dase conta dos planes que o rapaz tiña pensado, falan con él e aconséllano toda a familia e amigos. Holden recapacita e decide quedarse cos seus pais e o resto da familia.

O argumento deste texto pareceme moi interactivo, xa que os rapaces adolescentes de hoxe en día teñen a maioría deles en mente que poden marcharse da casa e ter unha vida normal, que non van votar en falta a presenza dos seus pais, familia, que se dan defendido eles por sí mesmos ...

Sen ter en conta que ca idade do rapaz desta historia, non teñen ningún tipo de formación acádemica. Co cal pareceme un libro no que os rapaces reflexionan e fanlle abrir os ollos a realidade do seu arredor, dándose conta do importante que é a familia e do que se esforzan por eles.

crónicas marcianas, comentario persoal

En xeneral pareceume un libro interesante pero un pouco tedioso para lectores como nós que estamos acostumbrados a libros máis dinámicos, xa que constan de moitos detalles, está moi revolto e é moi difícil levar unha secuencia lóxica, xa que as historias son moi confusas, e os cambios de tempo son moi constantes.

A pesar diso creemos que sí se lle pode considerar como un libro bastante atraente, xa que é entretenido e fainos pensar no cerca que podemos estar de conquistar outros planetas, así como o cerca que podemos estar dunha guerra nuclear, a cal acabaría con todos os seres de este planeta pouco a pouco.

En canto aos personaxes, ambientación, acontecementos, entre outros, a obra tene moita ciencia ficción e unha visión prospectiva por parte do autor,o que o fai ser un libro moi atractivo .

Este libro ten unha gran importanciana actualidade, xa que nos fai reflexionar sobre a actitude irresponsable que temos co noso planeta, e dinos como podemos acabar se seguimos tratándoo así, así como a nós mismos e a toda a xente que o habita.

crónicas marcianas

The Long Years (April 2026/2057). First published as "Dwellers in Silence" in Maclean's, September 15, 1948.

Hathaway (the physician/archaeologist from the Fourth Expedition), now retired, is living on Mars with his wife and children in the hills above an old, abandoned settlement, vacated many years ago when everyone returned to Earth at the beginning of the war there. A gifted inventor and tinkerer, he has wired the old ghost town in the valley below so that he can make it come alive at night with lights and sounds as if it were still inhabited. One night, he sees a rocket approaching Mars and sets fire to the old town to attract the attention of those on board.

On board the rocket is his old commander, Captain Wilder, (also from the earlier stories about the Fourth Expedition) returning to Mars after twenty years exploring the outer solar system. He and his crew land and are met by Hathaway, now old and suffering from heart disease. Hathaway brings the crew to his house for breakfast and introduces them to his family. Wilder, who remembers meeting Hathaway's wife many years earlier, remarks that she looks remarkably young, while Hathaway has aged considerably. Wilder pales when he and one of his crew realize that Hathaway's son, who gives his age as 23, must be at least in his forties. Wilder sends the crewmember off to the local cemetery to check the headstones. He returns to report that he has found the graves of every member of the family but Hathaway.

Wilder offers to take Hathaway back to Earth, but he declines. In the next moment, Hathaway has a heart attack and dies, begging Wilder not to call his family to his side because they "would not understand". Wilder then confirms that Hathaway's wife and children are actually android, created by Hathaway after his wife and children died years ago.

As Wilder prepares to depart, one of the crew returns to the house with a pistol, thinking to put an end to the androids, whose existence seems pointless now that Hathaway is gone, but he returns shortly, having been unable to bring himself to kill the robotic family even knowing that they are not truly human. The rocket departs, and the android family continues on with its meaningless routine.

The Martian Chronicles

Ray Bradbury

New York: Doubleday, 1950

traducida ao galego por María Magdalena Fernández Pérez e publicada como

Crónicas marcianas

Vigo: Editorial “Xerais” de Galicia, 2004

Os largos anos (abril 2026/2057). Publicado primeiro como "Habitantes en silencio" en Maclean, 15 de setembro de 1948.

Hathaway (o médico/arqueólogo da cuarta expedición), agora retirado, vive en Marte coa súa muller e fillos nas colinas sobre un asentamento antigo, abandoado, desocupado fai moitos anos cando todos regresaron á Terra ó principio da guerra alí. Un talentoso inventor e tinkerer, conectou coa vella cidade fantasma abaixo no val para que el poidera facer cobrar vida na noite con luces e sons como se aínda o habitaran. Unha noite, el ve un cohete a Marte e fogo establece no casco antigo para atraer a atención das persoas a bordo.

A bordo do cohete é o seu antigo comandante, capitán Wilder, (tamén das historias anteriores sobre a cuarta expedición) volver a Marte despois de vinte anos de explorar o sistema solar exterior. El e o seu equipo de Terra cumplen Hathaway, agora vello e sufre enfermidades do corazón. Hathaway trae o equipo á súa casa para o xaxún e presentallle a súa familia. Wilder, quen se acorda da reunión da muller de Hathaway moitos anos antes, comenta que se vé moi xoven, mentres que Hathaway envexeceu considerablemente. Wilder palidece cando el e un dos seus tripulantes se dan conta do fillo de Hathaway, quen lle dá a súa idade: 23 anos, debe ser ó menos un cuarentón. Wilder envía o tripulante ó cemiterio local para comprobar as lápidas. El volve a informar de que encontrou as tumbas de todos os membros da familia.

Hathaway novamente na Terra, dalle un ataque ó corazón e morre, Wilder non chama á súa familia porque non o entenderían. Wilder confirma entón que a muller e os fillos de Hathaway son realmente androides, creados por Hathaway despois de que a súa muller e fillos morreron hai dous anos.

Como Wilder preparase para saír, un da tripulación que volve á casa cunha pistola, pensando en acabar cos androides, cuxa existencia parece inútil agora que Hathaway se foi, pero regresa pronto, despois de haber sido incapaz matar á familia robótica aínda sabendo que non son verdadeiramente humanos.O cohete sae e a familia androide continúa coa súa rutina sen sentido.