harry potter e a cámara dos segredos, resumo

Harry Potter é un neno que cursa o 2° ano no colexio de maxia e feitizaría de Hogwarts. Vive coa familia Dursley, a cal lle fai a vida imposible a Harry. Unha noite eles teñen unha cea cuns invitados. A Harry tócalle quedarse no seu cuarto. Cando Harry entra no seu cuarto ve a unha criatura pequena con orellas puntiagudas e ollos saltons, era Dobby un elfo domestico. El dille a Harry que non debe de ir a Hogwarts porque sería moi perigoso para el pero a Harry non lle gusta esa idea xa que alá ten ás persoas que ás quere e Dobby, anoxado, destroza o cuarto están os seus tíos. Niso todos miran a Harry aterrorizado e mándano a deitarse. Á outra noite aparece ante a ventá de Harry un coche voando, era Ronald Weasley e os seus dous irmáns xemelgos, Fred e George, que se levan a Harry no coche deixando na casa ao tío Vernon, moi anoxado. Foron á casa dos Weasley. Os Weasley transpórtase á rúa Diagon a través dos “pós flu”. Harry, por ser primeira vez en usalos, non pronuncia ben o seu destino e é transportado á rúa Knockturn, que é moi similar á outra rúa pero coa diferenza que alí véndense feitizos escuros. Grazas a Hadrid Harry vólvese encontrar cos Weasley e Harmione e remata de comprar os seus útiles escolares. Os Weasley diríxense cara á estación de trens para subir ao tren que os leva a Hogwarts pero Ron e Harry non poden atravesar a muralla e van voando no coche do seu pai á escola. A viaxe foi longa e ao chegar a Hogwarts son atacados por un salgueiro boxeador facendo que o choche quedase estragado. O profesor Snape píllaos e case son expulsados do colexio pero ao entrar á torre de Griffindor son moi ben recibidos. Harry empezou a escoitar voces misteriosas que o desconcertaban e o asustaban. Harry, Ron e Harmione encóntrase a Sr Norris petrificada no piso e unha escritura na parede que dicía que a cámara secreta fora aberta e que os inimigos do Herdeiro morrerán. Ao seguinte día, Harry xogando ao Quidditch rompe os ósos cunha bludger tola que o persegue. Harry é trasladado á enfermaría onde se queda toda a noite e é cando aparece Dobby e lle di que el foi o que encantou a bludger e non o deixou entrar á estación de trens. No colexio faise un duelo máxico onde participaron Harry e Malfoy. Cando Malfoy lle lanza un poder na que fai aparecer unha serpe todos descobren que Harry sabe falar o idioma das serpes, o parcel, e o colexio enteiro cre que el é o herdeiro de Slytherin. A poción multixugos que estivera a preparar Hermione xa estaba lista e converteu a Ron e Harry en Cabbe e Goyle e así puideron saber que Malfoy non era realmente o herdeiro de Slytherin. Harry encontra un diario de vida baleirou no baño co que puido comunicarse con Tom Riddle e lle contou que Hadrid foi acusado por matar a unha nena hai anos atrás e por iso foi expulsado. Ron e Harry decátanse que Hermione tamén foi petrificada e foron a pedirlle axuda a Hadrid pero estaba ocupado cos profesores.Os rapaces seguiron ás arañas segundo lles dixera Hadrid e chegaron onde estaba Aragog, unha araña xigante que lles dixo que Hadrid era inocente. Cando Harry e Ron se dirixían á torre de Griffindor encontráronse cos profesores falando de que ían pechar o colexio. Lockhart, Ron e Harry encontraron a entrada á cámara secreta no baño de mulleres. Ron e o profesor son atrapados por unha derruba e Harry seguiu adiante e encontrouse con Ginny no chan ao lado de Tom Riddle que lle dixo que el era Voldemort e Harry tubo que loitar coa besta que estaba na cámara que era unha serpe enorme. Harry derrótaa cunha espada que usara o antepasado de Griffindor e tamén destrúe o diario facendo desaparecer o recordo de Tom. Cando rematou todo Harry e Ron foron compensados co premio ao mellor alumno.

información tirada de "el rincón del vago"

harry potter e a pedra filosofal, resumo

Harry vivía cos seus tíos, os Dursley, por Rubeus Hagrid, Albus Dumbledore e Minerva McGonnagall. Lord Voldemort, fora derrotado, tras tentar matar Harry Potter. Harry sobreviviu á maldición da morte, cunha cicatriz en forma de raio na fronte.

Pouco antes do seu aniversario, Harry recibe unha carta de Hogwarts, pero non logra abrila a causa do seu tío, que non quere que descubra que pode facer maxia. Para evitar máis conflitos coas cartas, a familia Dursley trasládanse a unha casa nunha illa.
No aniversario de Harry, naquela casa, o xigante Hagrid chega para entregarlle a carta persoalmente, e desexar-lle un feliz aniversario. A carta dicía que Harry foi invitado a participar no primeiro ano na Escola Hogwarts de Maxia e de feitizaría.

Hagrid leva a Harry ao Callejon Diagon para mercar o seu material para a escola. Harry, con Hadrid, van ao banco dos Magos, Gringotts, onde descobre que os seus pais deixaron unha gran fortuna.

Cando chegaron a Hogwarts, Harry descobre que existen catro casas: Gryffindor, Slytherin, Ravenclaw e Hufflepuff, que vai a ser asignada a unha. O director de Hogwarts, Dumbledore dixo que ese ano non se podería entrar nunha sala do terceiro piso.

En Hogwarts cursa materias co Profesor Snape, Defensa Contra as Artes Escuras, co Profesor Quirrell, encantamentos, transformacións, e outras máis. Harry coñece a Ron Weasley, e  fanse moi amigos. Logo de vencer a un troll en Halloween, Harry faise o mellor amigo de Hermione Granger.

Harry encontra un espello, chamado Espello de Oesed. Presenta o maior desexo da persoa que o ve, Harry ve no espello os seus pais e toda a súa familia. Dumbledore díxolle que o espello amosa o desexo da persoa, pero en breve será trasladado a outro lugar.

Harry, Hermione e Neville Longbottom accidentalmente chegaron ao terceiro piso prohibida, onde atopan un can de tres cabezas.

Unha noite, eles catro son castigados porque os dous primeiros visitaran a Hagrid, e Malfoy estabaos espiando e Neville íalles contar o que estaba facendo Malfoy. Como castigo tiveron que ir á Bosque Prohibido con Hagrid.

O centauro que salvou a Harry no Bosque revela que na escola está a pedra filosofal, unha pedra que dá a vida eterna. Harry entende que Fluffy (o can de tres cabezas, que é de Hagrid) vixía unha porta trampa que hai debaixo do seu corpo. Harry, Ron e Hermione tiñan seguro de que a Pedra Filosofal foi o que estaba coidando o can. O acontecemento do Troll, e outras cousas, fai sospeitar ao Trío que Snape quere roubar a pedra, e facer o elixir para revivir Voldemort.

Un día, Hagrid di accidentalmente como facer dormir a Fluffy, e Harry, sabendo que Snape ía roubar a pedra, xunto con Hermione e Ron, foron ao terceiro andar. No camiño encontran a Neville, tentando impedirlleso paso sen éxito. Ao chegar xunta Fluffy encóntranse con que durmíuse cunha arpa que tocaba soa, e logran baixar pola porta trampa. Alí abaixo amósanse unha serie de probas como un xogo de xadrez xigante e pocións. Ao final, Harry consegue ir el só.

Harry entra no último cuarto, onde se atopa Quirrell. Non era Snape, como predeciran eles, fora o Profesor Quirrell. El deixara ao troll, e embruxara a vasoira no partido de Quidditch a Harry. O Maestro de Defensa  estaba mirándose no espello de Ojesed. Sacou o turbante da súa cabeza, e alí estaba a cara de Lord Voldemort. Este obliga a que Harry se mire ao espello, e maxicamente  sen saber como ésta aparece no seu peto. Voldemort trata de tentar a Harry para que lle dé a pedra, pero Harry non se deixa vencer. Logo, Quirrell trata de arrebatarlla, pero Harry  tocao e ve que empezase a queimar. Ao final, Harry sigueos tocando e Voldemort e Quirrell fanse cinzas. Logo Harry desmállase e máis tarde desperta na enfermería onde está Dumbledor. 

Información tirada de Taringa.

harry potter e a pedra filosofal

CHAPTER ONE
THE BOY  WHO LIVED

Mr. and Mrs. Dursley, of number four, Privet Drive, were proud to say that they were perfectly normal, thank you very much. They were the last people you'd expect to be involved in anything strange or mysterious, because they just didn't hold with such nonsense.

Mr. Dursley was the director of a firm called Grunnings, which made drills. He was a big, beefy man with hardly any neck, although he did have a very large mustache. Mrs. Dursley was thin and blonde and had nearly twice the usual amount of neck, which came in very useful as she spent so much of her time craning over garden fences, spying on the neighbors. The Dursleys had a small son called Dudley and in their opinion there was no finer boy anywhere.

The Dursleys had everything they wanted, but they also had a secret, and their greatest fear was that somebody would discover it. They didn't think they could bear it if anyone found out about the Potters. Mrs. Potter was Mrs. Dursley's sister, but they hadn't met for several years; in fact, Mrs. Dursley pretended she didn't have a sister, because her sister and her good-for-nothing husband were as un Dursleyish as it was possible to be. The Dursleys shuddered to think what the neighbors would say if the Potters arrived in the street. The Dursleys knew that the Potters had a small son, too, but they had never even seen him. This boy was another good reason for keeping the Potters away; they didn't want Dudley mixing with a child like that.

When Mr. and Mrs. Dursley woke up on the dull, gray Tuesday our story starts, there was nothing about the cloudy sky outside to suggest that strange and mysterious things would soon be happening all over the country. Mr. Dursley hummed as he picked out his most boring tie for work, and Mrs. Dursley gossiped away happily as she wrestled a screaming Dudley into his high chair.

None of them noticed a large, tawny owl flutter past the window.

At half past eight, Mr. Dursley picked up his briefcase, pecked Mrs. Dursley on the cheek, and tried to kiss Dudley good-bye but missed, because Dudley was now having a tantrum and throwing his cereal at the walls. "Little tyke," chortled Mr. Dursley as he left the house. He got into his car and backed out of number four's drive.

It was on the corner of the street that he noticed the first sign of something peculiar -- a cat reading a map. For a second, Mr. Dursley didn't realize what he had seen -- then he jerked his head around to look again. There was a tabby cat standing on the corner of Privet Drive, but there wasn't a map in sight. What could he have been thinking of? It must have been a trick of the light. Mr. Dursley  blinked and stared at the cat. It stared back.

Harry Potter and the Philosopher's Stone

J. K. Rowling

Bloomsbury, 1997; con ilustracións de  Thomas Taylor

traducida ao galego por Marilar Aleixandre e publicado como

Harry Potter e a pedra filosofal

Vigo, Editorial Galaxia, 2002

CAPÍTULO 1:
O NENO QUE VIVIU

O señor e a señora Dursley, do número catro de Privet Drive, gabábanse de ser normais de todo, moitas gracias. Eran as últimas persoas que un esperaría ver mergulladas en algo estrano ou misterioso porque non tiñan relación ninguna con esas andrómenas.

O señor Durley era director dunha empresa de trades chamada Fungadoiros. Era un home grandón, rexo, que case non tiña pescozo aínda que, e cambio, posuía un enorme bigote. A señora Dursley era fraca e loira e tiña case o dobre da cantidade normal de pescozo, o que lle resultaba moi útil porque pasaba bastante tempo axexando por riba das sebes dos xardíns, fisgado ós vecinos. Os Dursley tiñan un fillo pequeno chamado Dudley, e na súa opinión non había mellor rapaz no mundo.

Os Dursley tiñan todo canto podían desexar, pero tamén tiñan un segredo, e o que lles puña máis medo era que alguén chegase a descubrilo. Non poderían soportar que alguna persoa chegase a sabes dos Potter. A señora Potter era a irmá da señora Dursley, pero había anos que non se vían; en realidade, a señora Durley facía como que non tiña irmá ningunha porque a súa irmá e o lacazán do seu home eran o máis antidursley que se podía ser. Os Dursley tiñan calagríos pensando no que dirían os veciños se un día aparecesen os Potter pola súa rúa. Os Dursley sabían que os Potter tiñan tamén un fillo pequeño, pero nunca o viran diante. O neno era outra boa razón para manter os Potter a distancia; non querían de ningún modo que Dudley tratase cun neno coma ese.

Cando o señor e a señora Durley acordaron no martes gris e desapracible no que comezara a nosa historia, nada había no neboento ceo que indicase que pronto ían comezar a ocorrer cousas estrañas e misteriosas por todo o país. O señor Dursley cantaruxou mentres escollía a máis eslamiada das súas gravatas para ir  traballar e a señora Dursley latricou alegremente Mestres pelexaba cun berrón Dudley ata sentala na súa cadeiriña alta.

Ningún deles se decatou dunha grande avelaiona batendo as ás por fóra da fiestra.

Ás oito e media, o señor Durley colleu o seu maletín bicou a señora Dursley na meixela e intentou, sen logralo, despedirse de Dudley con bico, pois Dudley estaba encabuxado e dedicábase a arrebolar as súas papas á parede. “Pequeño xurafás”, riu o señor Dursley entre dentes saíndo da casa. Meteuse no coche e saíu marcha atrás do xardín do número catro.

Foi na esquina da rúa onde viu o primeiro sinal que indicaba algo raro: un gato estudiando un plano. Por un segundo, o señor Dursley non se decatou do que acababa de ver; entón torceu a cabeza para míralo de novo. Había un gato riscado na esquina de Privet Drive, pero non se vían planos por ningún lado. ¿En que estaría pensando? Debeu ser un engano da luz. O señor Dursley pestanexou e fitou o gato.

harry potter e a cámara dos segredos

Harry hated the disappointment in his voice. For some reason, he was unable to look Dumbledore in the eyes, and spoke instead to his knees. He told Dumbledore everything except that Mr. Weasley owned the bewitched car, making it sound as though he and Ron had happened to find a flying car parked outside the station. He knew Dumbledore would see through this at once, but Dumbledore asked no questions about the car. When Harry had finished, he merely continued to peer at them through his spectacles.

“We’ll go and get our stuff,” said Ron in a hopeless sort of voice.

“What are you talking about, Weasley?” barked Professor McGonagall.

“Well, you’re expelling us, aren’t you?” said Ron.

Harry looked quickly at Dumbledore.

“Not today, Mr. Weasley,” said Dumbledore. “But I must impress upon both of you the seriousness of what you have done. I will be writing to both your families tonight. I must also warn you that if you do anything like this again, I will have no choice but to expel you.”

Snape looked as though Christmas had been canceled. He cleared his throat and said,

“Professor Dumbledore, these boys have flouted the Decree for the Restriction of Underage Wizardry, caused serious damage to an old and valuable tree — surely acts of this nature —”

“It will be for Professor McGonagall to decide on these boys’ punishments, Severus,” said Dumbledore calmly. “They are in her House and are therefore her responsibility.” He turned to Professor McGonagall. “I must go back to the feast, Minerva, I’ve got to give out a few notices. Come, Severus, there’s a delicious-looking custard tart I want to sample —”

Snape shot a look of pure venom at Harry and Ron as he 19allowed himself to be swept out of his office, leaving them alone with Professor McGonagall, who was still eyeing them like a wrathful eagle.

“You’d better get along to the hospital wing, Weasley, you’re bleeding.”

“Not much,” said Ron, hastily wiping the cut over his eye with his sleeve. “Professor, I wanted to watch my sister being Sorted —”

“The Sorting Ceremony is over,” said Professor McGonagall. “Your sister is also in Gryffindor.”

“Oh, good,” said Ron.

“And speaking of Gryffindor —” Professor McGonagall said sharply, but Harry cut in: “Professor, when we took the car, term hadn’t started, so — so Gryffindor shouldn’t really have points taken from it — should it?” he finished, watching her anxiously.

Professor McGonagall gave him a piercing look, but he was sure she had almost smiled. Her mouth looked less thin, anyway.

“I will not take any points from Gryffindor,” she said, and Harry’s heart lightened considerably. “But you will both get a detention.”

It was better than Harry had expected. As for Dumbledore’s writing to the Dursleys, that was nothing. Harry knew perfectly well they’d just be disappointed that the Whomping Willow hadn’t

squashed him flat. Professor McGonagall raised her wand again and pointed it at Snape’s desk. A large plate of sandwiches, two silver goblets, and a jug of iced pumpkin juice appeared with a pop.

Harry Potter and the Chamber of Secrets

J.K. Rowling

Bloomsbury, 1998

traducido ao galego por Eva Almazán

e publicado en galego como Harry Potter e cámara dos segredos

Editorial Galaxia, 2002

Harry non aturaba o ton de decepción da súa voz. Pola mesma razón foi incapaz de lle mirar a Dumbledore para os ollos, e no canto diso falou mirando para os xeonllos. Contoullo todo a Dumbledore excepto que o cohe enfeitizado era propiedade do señor Weasley, facendo que soase coma tal que el e Ron foran dar por casualidade cun coche voador apàrcado á saída da estación. Era consciente de que Dumbledore non ía comungar con semellante roda de muíño e, sen embargo, non lle fixo pregunta ningunha sobre o coche. Cando Harry rematou a historia, non fixo máis ca seguir a fitalos a través dps anteollos.

—Imos recoller as nosas cousas —dixo Ron cunha voz de esperanza perdida.

—Pero que di, Weasley? —espetoulle a profesora McGonagall.

—E logo? Non estamos expulsados? —preguntou Ron.

Rapidamente, Harry mirou para Dumbledore.

—Polo de agora, non, señor Weasley —dixo Dumbledore—. Pero teño que recalcarlles ós dous a extrema gravidade dos seus actos, Hoxe mesmo heilles escribir ás súas familias. Tamén é o meu deber advertilos de que, se se chega a repetir algo parecido, non terei máis remedio ca expulsalos.

Snape puxo unha cara que nin que suspendesen o Nadal. Rascou a gorxa e dixo:

—Profesor Dumbledore: estes cativos quebrantaron conscientemente o Decreto sobre a Restricción da Feiticería Xuvenil, causáronlle grave dano a unha árbore centenaria de enorme valor... Sen dúbida, actos desta natureza...

—A decisión sobre que castigo lles será imposto a estes rapaces é competencia da profesora MCGonagall, Severus —dixo Dumbledore calmosamente—. Son alumnos da súa casa e están, xa que logo, baixo a súa responsabilidade —volveuse cara á profesora McGonagall—. Minerva, eu debo volver ó banquete: teño que facer uns cantos anuncios. Acompañádeme, Severus, hai unha torta de crema que dá gloria vela e non quero pasar sen probala.

Snape resignouse a se deixar sacar so seu propio despacho, non sen antes lanzarlles a Harry e a Ron unha mirada de puro veleno; quedaron sós coa profesora McGonagall, quen seguía fitándoos tal que unha aguia iracunda.

—Será mellor que pase pola enfermería, Weasley, fíxose sangue.

—Non foi nada —dixo Ron, apresurándose a pasar a manga pola brecha que fixera na cella—. Profesora, eu quería ver a Escolla de miña irmá...

—A Cerimonia da Escolla xa rematou —dixo a profesora McGonagall—. A súa irmá está tamén en Grynffindor.

—Ai, que ben —dixo Ron.

—E falando de Gryffindor...—empezou a dicir con severidade a profesora McGonagall, pero Harry coutoulle a fala.

—Profesora, cando collemos o coche, aínda non empezara o curso, así que... Así que en xustiza non lle deberían descontar puntos a Griffindor, verdade que non? —rematou, e quedou mirando para ela, expectante.

A profesora McGonagall fulminouno coa mirada, mais el quedou convencido de que pouco lle faltara para sorrir. En calquera caso, desapertara un chisco a boca, iso si.

—Non lle vou descontar puntos a Griffindor —dixo, co cal diminuíu notablemente o peso que Harry sentía no corazón—. Pero vostedes van levar un castigo.

Saíran mellor parados do que Harry esperaba. Canto á carta que Dumbledore lles ía mandar ós Dursley, ela e nada eran todo un. Harry sabía perfectamente que o único que lles ía causar era desilusión por que o salgueiro zoscón non o dese esmagado de todo.

A profesora McGonagall volveu alzar a variña e apuntou cara ó escritorio de Snape. Cun ¡plin!apareceron unha gran bandexa de bocadillos, dúas copas de prata e unha xerra de zume de cabaza ben fresquiño.